Yuu's nice new blond-hair color ^^
it is not orange or yelow XD  B L O N D ^^



my leg hurts me, but isn't broken *itai!*
stupid fores XD and trees : D
my poor foot ^^

I was sooo borring! ^^ and I made this... thing? xD 


Don't ask ^^''''

and my sweet pen box xD he name is "I am a little, tiny princess" ^_^

kawaii desu nee?~ 

tomorrow is a Valentine Day, I hate this holiday Y___Y
but, I have a amazing post-card from my friend ;3
and I sent her something :) and propably, she like it ^^

I spaming, na-na-na! ^^
And I don't understand what I write :)
I can write in my polish langue? :D
nyaa, tak lepiej :)

dziś mi wybitnie źleee! 
ale tak pozytywnie źle XD

jeszcze jutro i ferie i impreza ^.^
na-na-na

PS. cu-do-wne!
Mao-chan is loooove! :D
-made by his fangirl, and my friend ^^

 

Im więcej udaję, że mnie nie ma, tym mniej mnie jest. 


smutna.


zbyt emocjonalna.


to ani nie kolejna część, ani nic.
kiedyś napisane, na przerwie, lekcji PO i znowu przerwie.
kiedyś dam do przeczytania w całości.
kiedyś.
jak napiszę.


 

Lilianna tępo wpatrywała się w krajobraz za oknem. Wysokie drzewa ograniczały widoczność, lecz dziewczynie to nie przeszkadzało, zdawało się, jakby w ogóle tego nie zauważała. Siedziała na małym parapecie, skulona. Cichutno nuciła smutną piosenkę. To było jej ulubionym zajęciem, chociaż może jedynym w tamtym momencie. Zamknięta w pokoju jaśniejącym czystością i schludnością. Podkreślało to tylko jej negatywne cechy, które chciała zataić. Chciała tylko znaleźć miejsce by móc ukryć się wraz ze swoimi niepowodzeniami, które napawały ją obrzydzeniem do samej siebie.
W tym momencie Lilianna pragnęła, aby pozwolono jej zniknąć, jej tak wstrętnej i paskudnej. Nie zasługującej na możliwość istnienia. Myślała, że jest niepotrzebna, zapomniana, pozostawiona, zadająca jedynie ból i rozczarowanie. Nie przyjmowała do wiadomości żadnych sygnałów otoczenia, że może być dla nich ważna. Miała ochotę krzyczeć, uciec i pobiec tak daleko, jak daleko dadzą radę ponieść ją chude nogi. Ale to pragnienie szybko odeszło w zapomnienie, a dziewczyna dalej siedziała na ponurym parapecie. Do następnego razu, pomyślała przymykając powieki. Środki uspokajające zaczynały działać.